Θα περιμένω άλλες μέρες....

 

Από χθες παλεύω μέσα μου να μην τη κάνω αυτήν την ανάρτηση, να μην πω τις σκέψεις μου για αυτά που συμβαίνουν στην χώρα μου ή στους ανθρώπους της χώρας μου τον τελευταίο καιρό.. Να σιωπήσω, γιατί ο καθένας έχει την γνώμη του, γιατί ο καθένας κουβαλάει το σταυρό του, γιατί βλέπω με τεράστια ευκολία αφορισμούς κάθε είδους και πάσης προελέυσεως και εν τέλει γιατί ακόμα και στο κόσμο του blogging (που γενικά τον εκτιμώ, αναγνωρίζω την αξία του στην επικοινωνία των ανθρώπων αλλά και έχω ξεκινήσει να αποτελώ μέλος του) παρατηρώ πολλές μόδες, ακόμα και στο νοιάξιμο....
 Εκεί που παλεύουμε για ένα καλύτερο αύριο με τις αναρτήσεις μας, κάνουμε και ένα like σε μια φανταστική νέα μαρμελάδα ή σε ένα καταπληκτικό προορισμό για διακοπές, ακριβώς στον ίδιο πραγματικό χρόνο, ποστάρουμε, αν το λέω σωστά, και ένα θέμα για party ή μια θεματική βάπτιση... όλοι μας, όλοι και εγώ η ίδια...
Με την ίδια επιφανειακή συμπόνοια που αντιμετωπίζουμε θανάτους, φυσικές καταστροφές, χρεοκοπίες οικονομικές και κοινωνικοηθικές, με την ίδια ευκολία, και με το ίδιο ευκαιριακό ενδιαφέρον αντιμετωπίζουμε τον θάνατο ενός νέου ανθρώπου που δεν ζήτησε το like μας, ούτε το να του μιλάμε μετά θάνατον σαν να τον ξέραμε και να ταυτιζόμαστε μαζί του για δυο τρεις μέρες..
 Ζήτησε να ζήσει τη ζωή του, όπως ανεφαίρετα αξίζει σε κάθε άνθρωπο που γεννιέται σε αυτή τη γη και θέλει να ζήσει και να δημιουργήσει τη προσωπική του ιστορία... ξέρω πως ακούγομαι απόλυτη και εκνευριστική ίσως για πολλούς, ακόμα και για τον εαυτό μου! Δε θέλω να υποτιμήσω κανέναν, κανέναν από εσάς και από τον κόσμο, γνωρίζω πως σε χιλιάδες ανθρώπους εκεί έξω όντως υπάρχει ταύτιση γιατί ζουν ή έχουν ζήσει κάτι τέτοιο..
Εγώ αναφέρομαι απλώς σε όσους αφιερώνουν την ίδια ώρα για να διαβάσουν ένα άρθρο για την τέχνη του μακραμέ, και θα την κοινοποιήσουν στους κύκλους τους, και μετά με την ίδια ευκολία στο χέρι, θα κοινοποιήσουν, ίσως και με ένα σχόλιο από κάτω, που θα έχει τον τόνο προσωπικής συμμετοχής στον χαμό ενός νέου, το δράμα ενός ανθρώπου που αποφάσισε πως ο θάνατος του, έχει περισσότερο λυτρωτικό χαρακτήρα στη ψυχή του, παρά η λύτρωση που παίρνουμε όλοι από την ύπαρξή μας, από την πορεία μας, από τα καλά και τα άσχημά μας, τη λύτρωση που ακόμα και να μην την δίνουμε στον εαυτό μας, μας τη δίνουν άλλοι, μας τη δίνει ο χρόνος, καμιά φορά και η ίδια η ζωή στο τέλος της όμως, στο τέλος της....
Και μέσα από αυτέ τις σκέψεις, ήρθε η επιθυμία να γράψω αυτές τις γραμμές, γιατί ξαφνικά, άναψε μέσα μου, ένας άλλος πυρσός που κουβαλά φωτιά και λάδι και φουντώνει σε αυτά τα μαντάτα.... Η φωτιά της μητέρας... και με πιάνει σύγκρυο.... Γιατί και εγώ, έχω παιδιά.. Προσπαθώ να δημιουργήσω τους ανθρώπους του μέλλοντος στη δική μας κοινωνία των παθών και των ανάξιων καμωμάτων...
Από όλους μας... και δε θέλω να δω τα παιδιά μου να κουβαλήσουν καμία ταμπέλα στην πλάτη... Ούτε του θύτη, ούτε του θύματος... Δε θέλω να μην νιώσουν αγάπη και σεβασμό, να μην προσφέρουν αγάπη και σεβασμό, να μην έχουν ορμέφυτη την προστασία μέσα τους κάποιου που μπορεί από το πλήθος να θεωρείται αδύναμος, ξένος, παρείσακτος... Είμαστε άνθρωποι μωρέ... Είμαστε μητέρες... Και με αγάπη πρέπει να ζωγραφίζουμε για τα παιδιά μας αυτό τον κόσμο, με αξίες, ιδανικά και πίστη... Σε καθετί να σκύβουμε τη ψυχή μας με υπομονή και αγάπη πάνω στο παιδί μας και να αναγνωρίζουμε την θνητότητά μας, τη φθορά μας, τη μη- τελειότητά μας, αλλά ταυτόχρονα όλα αυτά να τα αναγνωρίζουμε και στα παιδιά μας... Είναι εδώ, μαζί μας και ο χρόνος είναι λίγος, ο χρόνος για να τα χαρούμε, ουσιαστικά είναι λίγος... Θέλουν μεγάλες αγκαλιές, πολλά Σ΄αγαπώ, και εκατομμύρια αναμνήσεις και εμπειρίες μέσα από την οικογένεια...
Για να έχουν δύναμη και πίστη στον εαυτό τους, για να ναι γερά τα θεμέλια στα πόδια τους, για να μάθουν πως ακόμα και αν η γη πάντα θα κινείται, ακόμα και χωρίς αυτά (γιατί αυτοί είναι οι νόμοι του σύμπαντος), ωστόσο η γη, ο τόπος μας, το σπίτι μας, ομορφαίνει στον ύψιστο βαθμό εξαιτίας τους...
Δε με νοιάζει πραγματικά πλέον αν θα έχω 50 ή 100 παραπάνω ευρώ στην τσέπη μου, (χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν αναγνωρίζω τη ρημαδοαξία τους τη τωρινή εποχή- ειδικά για ανθρώπους και οικογένειες που έχουν πρόβλημα επιβίωσης), γιατί δεν είναι το παν αν δεν έχεις ευτυχία και αγάπη στη ζωή σου και όλα τα μέλη της οικογένειας παρόντα, δε με νοιάζει αν θα τους πάρω ένα έξτρα παιχνίδι ή άλλο ένα σετ από ρούχα, ένα πράγμα θέλω για να ορίσω τη ζωή μου και για να βοηθήσω στην ευτυχισμένη ζωή των παιδιών μου, θέλω η ζωή μου να διέπεται από φωτεινά χαμόγελα, μάτια αισιόδοξα, όνειρα που θα σκάνε στο ταβάνι και θα γίνονται ουράνια τόξα.. Δε θέλω τη ζωή μας να την κυριεύει η θλίψη, η απελπισία και η απόγνωση... Δε φαντάζομαι τη ζωή μου χωρίς τα παιδιά μου, θα ναι σαν να μου έχεις ξεριζώσει την καρδιά... Δε φαντάζομαι τον πόνο καμιάς μάνας που χάνει το σπλάχνο της, την ψυχή της ψυχής της, την έννοια της...  Δε φαντάζομαι τις τύψεις και τον άλλο, τον άγριο πόνο της μάνας που θεωρείται υπαίτια για το θρήνο μιας άλλης μητέρας... από όπου και να το κοιτάξω, μόνο πόνο αντικρίζω...Και λέω στον εαυτό μου και σε όλες τις μητέρες: Αγάπα το παιδί σου, με όλη την καρδιά, την ψυχή, το μυαλό σου, όλο σου το σώμα να ναι καταφύγιο για τους εφιάλτες, τους φόβους του, τα πιο ανείπωτα θέλω και τα όνειρά του... Πρόσφερέ του ήθος, πίστη, σεβασμό, αγάπη, κατανόηση, μάθε το να συμπονάει, να νοιάζεται, να ορθώνει το ανάστημά του σε κάθε απειλή, και σε κάθε θρασυδειλία, σε όποιο βήμα και αν αυτή την απαντήσει στο δρόμο του, να απαντά με θάρρος κ με γνώση ότι είναι δυνατό και άξιο και όμορφο και έχει ΔΙΚΑΙΩΜΑ να είναι ο εαυτός του και κανένας δεν έχει ΔΙΚΑΙΩΜΑ να το χλευάζει, να μη το αναγνωρίζει, να το αλλοιώνει και να του τρώει τα σωθικά με τα δικά του συμπλέγματα και τα προβλήματα και τα βιώματα...

''Υπάρχουν χίλιοι τρόποι για να τρελαθείς,
  και άλλοι τόσοι για να λες υπομονή, υπομονή,
  όμως για μένα είναι αργά να τρελαθώ,
  και είναι ακόμα πιο αργά να κάνω υπομονή...
  Θα περιμένω άλλες μέρες, θα μείνω εδώ,
  και θα υπάρχω όπως μπορώ
  και για το πείσμα σας γουρούνια θα αντέχω..
  Θα περιμένω άλλες μέρες...''


Η ζωή που μας χαρίστηκε είναι ένα υπέροχο, μοναδικό δώρο... Οφείλουμε να τη ζήσουμε, οφείλουμε να μάθουμε στα παιδιά μας να τη ζουν με τους άλλους και όχι εις βάρος των άλλων, οφείλουμε να γίνουμε θετικά και δημιουργικά πρότυπα, και οφείλουμε ενός λεπτού σιγή σε όλα τα παιδιά εκεί έξω στον κόσμο που έπεσαν θύματα, πέφτουν και κινδυνεύουν να θυματοποιηθούν από αυτό τον κόσμο.. Ενός λεπτού σιγή, αλλά μιας ζωής σκέψη και προβληματισμό, και μέλημα και πράξη για ένα αύριο ανθρώπινο, που δεν θα φέρνει λογισμούς και πράξεις θανάσιμες, αλλά τη γνώση πως κάθε πρόβλημα πρέπει να συζητείται, να περιθάλπεται, να είναι προσπελάσιμο και να το κάνουμε να ανήκει στο παρελθόν.. για κάθε παιδί, για κάθε ενήλικα.. ας βρούμε όλοι τον άνθρωπο που έχουμε μέσα μας, γιατί όλοι μας αντικρίζουμε τον ίδιο ουρανό και ήλιο.. και ας ελπίσουμε για το καλύτερο, για τις άλλες μέρες, όπου τα παιδιά θα ναι παιδιά, θα παίζουν, θα γελάνε, θα γνωρίζουν όλα μαζί τον κόσμο, και όπου στον κόσμο των μεγάλων, οι μεγάλοι θα ναι πάντα εκεί με όλη τη σημασία της λέξης...

Σπίτια με ξύλο και πέτρα.

Καλησπέρα!
Το blogοσπιτάκι μου έβαλε τα χειμερινά του! Πλέον ο καιρός άρχισε να αλλάζει, οι θερμοκρασίες να χαμηλώνουν, οι σόμπες και τα τζάκια να ανάβουν αναδύοντας αυτήν την γνώριμη μυρωδιά καπνού στην γειτονιά!
Έτσι λοιπόν, το μυαλό μου ταξιδεύει σε τόπους ομιχλώδεις, σε στενοσόκακα από πέτρα, σε καπνισμένες καμινάδες, σε μυρωδιές από ελληνικό καφέ στην χόβολη, κάστανα που ψήνονται, και σε ανάσες που ζεσταίνουν τα παγωμένα από το κρύο χέρια και που ζεσταίνονται μόλις κρατούν ένα ζεστό φλιτζάνι τσάι...
Τέτοια εποχή, νοσταλγώ μια ζωή που δεν την έχω ζήσει, πέρα από κάποιες ολιγοήμερες ονειρεμένες διακοπές!..
Μια ζωή σε ένα γραφικό ορεινό χωριουδάκι, με χειροποίητα γλυκά, με ζεστά φαγητά, με βραδιές μπροστά στο τζάκι παίζοντας με τα παιδιά επιτραπέζια, πίνοντας λίγο κρασάκι - να πάνε τα φαρμάκια κάτω!- να νιώθεις τη ζέστη σε όλο το κορμί σου, την πέτρα και το ξύλο να σού συνθέτουν ένα σκηνικό θαλπωρής, να γεμίζουν το μυαλό σου γαλήνη έτσι που αρμονικά δένονται μεταξύ τους και σε περιβάλλουν..
Λατρεύω τα σπίτια από πέτρα και ξύλο, λατρεύω τις φυσικές διακοσμήσεις που τις θεωρώ και σικάτες και πολυτελείς και εναρμονισμένες με την ανθρώπινη φύση!
Και τέλος, μου αρέσει πολύ το πάντρεμα της παραδοσιακής αρχιτεκτονικής με στοιχεία σύγχρονης διακόσμησης αλλά και με το γεγονός ότι αυτά τα σπίτια προφέρουν απλόχερα όλες τις σύγχρονες ανέσεις προσθέτοντας και κάποια δόση πολυτέλειας..
                                 
                                 
                                                                       
                                                                                                                                      πηγή

                           

                                    

                                     πηγή

                                                                                             
                                    


           
                                                                  πηγή


                                       

                                                            

Και... μείνετε συντονισμένοι γιατί..


                                
                     https://www.facebook.com/pages/One-team-four-Seasons/329531953837995
                     https://plus.google.com/116407501833243050932/posts


11 blogs- 1 ομάδα... συνθέτουν την πιο μοναδική περιπέτεια των Χριστουγέννων!

Η εμπειρία μου με τη γυροειδή αλωπεκία .

Καλώς σας βρίσκω όλες και όλους πάλι!

Σας εύχομαι καλό φθινόπωρο!!

Λοιπόν... δεν είμαι σίγουρη γιατί έχω την επιθυμία να γράψω για κάτι τέτοιο όπως είναι η γυροειδής αλωπεκία, απλά πιστεύω ότι ίσως εκεί έξω υπάρχουν πολλές γυναίκες που αντιμετώπισαν αυτό το πρόβλημα και μπορώ να ακούσω τις δικές τους ιστορίες, αλλά ταυτόχρονα γιατί θέλω να σας πω τη δική μου εμπειρία- η οποία δυστυχώς ακόμα μου δίνει και άλλα στοιχεία να ενσωματώσω- για να μην αισθάνεστε κάποιες από εσάς μόνες ή αβοήθητες λόγω της κακής ψυχολογικής κατάστασης...

Για να μάθετε επιστημονικά τι ακριβώς είναι η αλωπεκία ρίξτε μια ματιά εδώ. 

Για να καταλάβετε όμως πραγματικά πως νιώθει μια γυναίκα χάνοντας τα μαλλιά της εντελώς ξαφνικά και σε πολύ σύντομο χρόνο ακούστε εμένα...

Έπειτα από μια στενοχώρια που πέρασα με την υγεία μου, ευτυχώς περαστική, ο άνδρας μου παρατήρησε μια μικρή πλάκα στο κέντρο της χωρίστρας του μαλλιού μου χωρίς καθόλου τρίχες..

-Δεν είναι τίποτα , του είπα και δεν έδωσα περαιτέρω σημασία.. Σε τρεις μέρες είχα πέντε τέτοιες πλάκες.. και τότε έδωσα σημασία..

Πήγα σε δερματολόγο, η οποία ανέφερε πως το άγχος και η στενοχώρια φέρνει αυτό το αυτοάνοσο νόσημα, πως ονομάζεται γυροειδής αλωπεκία και πως είτε κάνεις θεραπεία είτε όχι θα κάνει το κύκλο της και τα μαλλιά θα ξαναβγούν. Μου είπε να χαρώ το καλοκαίρι με τα παιδιά μου ( αυτό το καλοκαίρι που το περίμενα τόσο πολύ, πιο πολύ και απ' τα παιδιά μου!) και τον άντρα μου, να μη δίνω σημασία σε τίποτα, ούτε θέμα επαγγελματικό, ούτε χρηματικό, ούτε τίποτα.. Μου πήρε 50 ευρώ γι΄αυτές τις ψυχολογικές συμβουλές και εγώ προσπαθούσα να καθησυχάσω τον εαυτό μου λέγοντάς του ότι '' για να το λέει η γιατρός κάτι ξέρει!''.. 

Ταυτόχρονα, είχα ξεκινήσει ένα επιμορφωτικό σεμινάριο πολλών ωρών κάθε μέρα που δε μου επέτρεπε να κάνω τίποτα που θεωρούσα εγώ διασκεδαστικό και ουσιαστικό είτε μόνη μου είτε με την οικογένειά μου και σε δέκα μέρες από την επίσκεψή μου στην δερματολόγο είχα είκοσι πλάκες..

Δεύτερη επίσκεψη σε άλλη δερματολόγο.. Λοσιόν, σπρέι, βιταμίνες, σαμπουάν... Θεραπεία για όσο τραβήξει... '' Πρέπει να έχεις υπομονή με το θέμα αλωπεκία. Υπάρχουν πολλές μορφές, είναι έντονο το πρόβλημά σου γιατί είναι σε πολύ ενεργό στάδιο και σε πρώτη φάση πρέπει να προετοιμάσεις τον εαυτό σου πως ό, τι είναι να πέσει, δεν μπορείς να το αποτρέψεις..''. Μού έδωσε φάρμακα κορτιζονούχα, μού έγραψε ποικίλες εξετάσεις να κάνω,  μού ανέφερε ότι εκτός από λίγες περιπτώσεις τις περισσότερες φορές τα μαλλιά των ασθενών επανέρχονται και πολύ πιο γερά και περισσότερα, πήρα την χαρά πως θα είναι αίσιο το τέλος και ξεκίνησα την θεραπεία...

Τα μαλλιά χάνονταν συνέχεια, εγώ πρηζόμουν από τις κορτιζόνες, από τα νεύρα, γινόμουν χάλια από την στενοχώρια, έκανα χάλια τον άντρα μου και τους δικούς μου από την στενοχώρια, αλλά συνέχιζα την θεραπεία... Τον μισό Ιούνιο, όλο τον Ιούλιο και τον Αύγουστο..

Και κάθε μέρα δεν μπορούσα να κοιτάζω τον εαυτό μου στον καθρέφτη.. Βλέπετε.. δε το πίστευα πως από τη μια στιγμή στην άλλη είχε γίνει αυτό.. Δεν καταλάβαινα γιατί ο ίδιος μου ο οργανισμός μου το έκανε αυτό... Έλεγα, '' θα το καταλάβαινα αν η απώλεια μαλλιών ήταν συνέπεια μιας άλλης αρρώστιας πραγματικά σοβαρής!'', αλλά ξέρετε κάτι; 

Και η γυροειδής αλωπεκία είναι σοβαρή. Σοβαρή γιατί καταλαβαίνεις πως ο οργανισμός σου, σού χτυπάει ένα καμπανάκι για να τον προσέξεις, σού λέει '' δε με προσέχεις, ζητάς πολλά από μένα, δε με αφήνεις να χαλαρώσω, δεν μπορούν να γίνουν όλα τέλεια, χαλάρωσε λίγο και ζήσε τη ζωή σου όπως της αξίζει..'', σοβαρή γιατί η οποιαδήποτε αυτοπεποίθηση που είχες ως γυναίκα και ειδικά με μαλλιά ως τη μέση, πάει περίπατο, σοβαρή γιατί η καθημερινότητα γίνεται τόσο δύσκολη! Πως να φτιάξεις τα μαλλιά σου για να φαίνεται όσο το δυνατόν λιγότερο το πρόβλημά σου, να έχεις μια φυσιολογική κοινωνική ζωή και άλλα τόσα.. Και γενικά, σοβαρή γιατί είναι σχεδόν αδύνατο να δεχθείς την τωρινή σου εικόνα... Το καλοκαίρι πέρασε λοιπόν χωρίς έντονη χαρά, πήγα για μπάνιο ναι, φορούσα συνεχώς και σε όλες τις γιορτές συναθροίσεις και λοιπά μπαντάνες, μαντήλια και τουρμπάνια, προσπαθούσα να κρύβω το πρόβλημά μου, συνέχιζα και την θεραπεία μου, όμως είχα φτάσει να έχω πλάκες παντού στο μαλλί μου! Ολική γυροειδής αλωπεκία..

Έφτασα λοιπόν σε ένα σημείο που ήθελα ένα διάλειμμα.. από τον εαυτό μου και τη μιζέρια του. 

Πήγα με τον Γιάννη για ένα διήμερο στο Αγκίστρι, μόνοι μας, το καλύτερο διήμερο της ζωής μου, ένιωσα τόσο ήρεμη, τόσο γαλήνια, κολυμπούσα και ένιωθα ένα με τη θάλασσα και κατάλαβα ότι λόγω του προβλήματος μου, άφησα ένα ολόκληρο καλοκαίρι να περάσει και δυστυχώς ο Σεπτέμβρης μού χτυπούσε την πόρτα!

Επιστρέφοντας στην Αθήνα, κατάλαβα ότι δε πρέπει να αγχώνομαι, ούτε να στενοχωριέμαι για.. τρίχες! Υπάρχουν πολλά περισσότερα από την εξωτερική εικόνα και την ματαιοδοξία μου!

Και τα κατάφερα για λίγες μέρες τόσο καλά που σταμάτησα και την θεραπεία μου! Λίγο πριν τον αγιασμό του γιου μου όμως, και πριν ξεκινήσω πάλι τον δεύτερο κύκλο του σεμιναρίου, να πάλι άγχος, να πάλι οι σκέψεις του πώς θα κάνω δημόσιες εμφανίσεις! 

Σε μία μέρα μου έπεσε μια τεράστια τούφα μαλλιών από την στενοχώρια και το άγχος!

Η επόμενη μέρα με βρήκε με έναν πανικό, να δανείζομαι περούκα από αγαπημένο πρόσωπο που την χρειάστηκε δυστυχώς για κάτι πολύ πολύ σοβαρότερο, γιατί εκείνη την ημέρα αδυνατούσα να κοιτάξω τον εαυτό μου στον καθρέφτη.. Ταυτόχρονα κούρεψα πολύ κοντά τα μακριά μαλλιά μου.. Έπεσα τόσο πολύ ψυχολογικά που δεν περιγράφεται με λόγια...

Όμως... Μετά από λίγες μέρες.. μικρές τούφες από χνούδι στην ουσία, λευκά και ξανθιά τριχάκια κάνουν εδώ και εκεί την εμφάνισή τους και μου δίνουν την ελπίδα, ότι τα μαλλιά μου και ταυτόχρονα και η διάθεσή μου θα επανέλθουν! 

Πρέπει να ακολουθήσω την θεραπεία μου, να έχω υπομονή και επιμονή και να περιμένω την παλιά μου εξωτερική εικόνα να επιστρέψει. Και πάνω απ'όλα να αποβάλω την μάστιγα της εποχής, το στρες και το άγχος.

 Γνωρίζω πως πολλές από εσάς που θα το διαβάσετε ίσως να μην το βρείτε σοβαρό, γιατί σαφέστατα υπάρχουν νόσοι που απειλούν την ίδια τη ζωή και πιστέψτε με το ξέρω ότι δεν είναι.. 

Νιώθω όμως σαν να με τιμωρεί ο ίδιος ο εαυτός μου επειδή δεν μπορώ να ελέγξω το άγχος που με διακατέχει.

Και γράφω αυτή την ανάρτηση, για κάποιες από εσάς που περνάτε κάτι παρόμοιο... 

Ξέρω πως για όλους και όλες μας, αυτή η εποχή που περνούμε είναι από τις δυσκολότερες σε όλα τα επίπεδα της ζωής... Ειδικά αν είμαστε νέοι, άπραγοι στα νέα δεδομένα και ταυτόχρονα υπεύθυνοι για να μεγαλώσουμε τις νέες ζωές του σπιτικού μας.. 

Ξέρω πως πρωτίστως η οικογένεια, η αγάπη, τα παιδιά μας και δευτερευόντως οι συγγενείς, οι φίλοι, τα ενδιαφέροντά μας και τα χόμπι μας, το blogging και τα μέσα δικτύωσης είναι το αποκούμπι, η σωτηρία αλλά και οι άμυνές μας για να μην φτάσουμε στον παραλογισμό εξαιτίας της περιόδου που διανύουμε..

Αυτά είναι που πρέπει να κρατήσουμε, να τα φυλάξουμε σαν μικρό θησαυρό και αυτά είναι που αξίζουν πάνω απ'όλα στη ζωή! Είναι η ίδια η ζωή..

Σκεπτόμενη λοιπόν καθημερινά τις πραγματικές μου αξίες, προτρέπω όσες πάσχουν από αλωπεκία ή οποιοδήποτε άλλο αυτοάνοσο νόσημα να σκεφτούν, την μοναδικότητά τους, την γαλήνη της ψυχής τους, την ανθρώπινη αξία τους που δεν έχει καμία απολύτως σχέση με την εξωτερική εικόνα τους, καθώς και τις προτρέπω να διδαχθούν από αυτό, ότι πρέπει τη ρημάδα την καρδούλα μας να την αγαπάμε, να την προσέχουμε, γιατί αν οι ίδιες δεν αγαπήσουμε τον εαυτό μας, πώς έχουμε απαίτηση να μας αγαπήσουν όλοι οι άλλοι; 

Θα τα ξαναπούμε,

Βέρα.

Happy Birthday... to me..and to you.. and to everyone who celebrates today!!!

Χαίρετε σε όλες και όλους!! Χάθηκα... Πολύ! Οι λόγοι ήταν λόγοι υγείας, (που ευτυχώς δεν ήταν σοβαροί αν και με ταλαιπώρησαν και με ταλαιπωρούν λίγο ακόμα!), και ένα σεμινάριο επιμόρφωσης που παρακολουθώ εντατικά και καθημερινά!
Όμως, σας παρακολουθώ και βλέπω όλα τα όμορφα που φτιάχνετε και τις ιδιαίτερες στιγμές που περνάτε!
Σήμερα έχω γενέθλια λοιπόν! Κλείνω αισίως τα τριάντα.. Πότε ήταν που πέρναγα αεράτη και ξέγνοιαστη την πόρτα του λυκείου την τελευταία μέρα των πανελληνίων, και πότε βρέθηκα σύζυγος και μαμά δύο ζουζουνιών ούτε που το έχω καταλάβει! Αυτό που δεν έχει αλλάξει όμως καθόλου, είναι η ίδια δίψα για μοναδικές στιγμές απόλαυσης, η αναζήτηση της ευτυχίας και της πληρότητα;, το παιδί μέσα μου, τα γέλια, οι χαρές και η λαχτάρα για το ταξίδι της ζωής!
Σας κερνώ λοιπόν γλυκάκι και για το βραδάκι και ένα κοκτέιλ, και εύχομαι σε όσες και όσους έχουν τα γενέθλιά τους σήμερα να τα εκατοστήσουν! Ιδιαίτερες ευχές στην Δήμητρα από το Decor Asylum! Να σαι καλά Δήμητρα, ευτυχισμένη, υγιής και πάντα επινοητική! 


A! Και μην ξεχάσω να σας πω! Ήταν αναπάντεχο (τουλάχιστον εγώ δεν το ήξερα), πως επειδή έχω γενέθλια σήμερα, η google στην αρχική σελίδα, έχει τούρτες με κεράκια και λέει ''Χρόνια πολλά Βέρα'' πριν μπω στην σελίδα μου! Λεπτομέρειες, που δίνουν μια μικρή νότα χαράς..
Τη μεγάλη χαρά θα την πάρω το βράδυ που θα σβήσω τα κεράκια με όλα τα αντράκια μου!
Καλή συνέχεια!


Βέρα.
                                   

( οι φωτογραφίες είναι από τη google)

Το κρύωμα, το τέλος των σχολείων και η... γιορτή του πατέρα!!

Αχ! Μόνο με αυτό το επιφώνημα μπορώ να ξεκινήσω αυτήν την ανάρτηση!

Έχω τόσες εβδομάδες να γράψω κάτι, όχι γιατί στέρεψα από ιδέες ή σκέψεις, όχι γιατί δεν με περιμένουν τόσα να κάνω ή να μεταλλάξω στο σπιτικό μου, όχι γιατί δεν υπάρχει όρεξη - και πάρα πολύ μάλιστα!- να ζήσω κάθε στιγμή του φετινού καλοκαιριού, αλλά γιατί είμαι πολύ πολύ κρυωμένη να το πω, άρρωστη, ένα χάλι;!
Νόμιζα πως περνούσα μια εποχιακή αλλεργία με έντονο βήχα, τελικά αποδείχτηκε πως έχω οξεία βρογχιολίτιδα, ύπουλη λοίμωξη αν θέλετε την γνώμη μου! Σαν να μην έφτανε αυτό, κόλλησα τα αντράκια μου ένα πολύ γερό κρύωμα και είμαστε και οι τρεις, βδομάδες τώρα πολύ χαριτωμένοι με τα χαρτομάντηλα γύρω μας και τα ζεστά μας αφεψήματα και τον βήχα μας.

Μέσα σε όλο αυτό τον χαμό όμως, να, που έφτασε η ώρα τα σχολεία να κλείσουν για τις καλοκαιρινές διακοπές! Το Στελάκι μου τελείωσε φέτος το προνήπιο, και, αν και άρρωστο, τα έβγαλε πέρα στην καλοκαιρινή γιορτή του νηπιαγωγείου! Ήταν ηλιαχτίδα ο ήλιος μου!
Την επόμενη μέρα, πήραμε από την δασκάλα του το portfolio του με όλες τις εργασίες και το αναμνηστικό του, αλλά και ένα τόσο μα τόσο συγκινητικό βίντεο που ετοίμασε η δασκάλα του σαν αναμνηστικό λεύκωμα με φωτογραφίες για όλη την σχολική χρονιά! Πόσα πράγματα έμαθε το πιτσιρικάκι μου! Πόσο μεγάλωσε μέσα σε αυτούς τους μήνες!
Εύχομαι σε όλους τους γονείς, τους δασκάλους και τις δασκάλες, αλλά κυρίως στα παιδάκια μας ένα μεγάλο, φωτεινό καλοκαίρι (που λέει και ο Φάμελλος), πλημμυρισμένο από ξεγνοιασιά, καλοκαιρινά μπάνια και βόλτες, ξεκούραση, παιχνίδια, χαλάρωση και πολύτιμες στιγμές!!! Πιστεύω, σε λίγες μέρες, να αρχίσουμε και εμείς σαν οικογένεια να το χαιρόμαστε, γιατί μάλλον βιαστήκαμε να το υποδεχτούμε, ενώ ο άστατος καιρός δεν είχε πει την τελευταία λέξη του!


Όσον αφορά στην αυριανή μέρα, θα ήθελα να πω ένα ζεστό Χρόνια Πολλά σε όλους τους μπαμπάδες του κόσμου, που αγαπούν, προστατεύουν και ζουν κάθε στιγμή για να δίνουν τον εαυτό τους στις οικογένειές τους!
Πάνω από όλα όμως θέλω να ευχαριστήσω τον δικό μας μπαμπά, τον καθημερινό σούπερ ήρωά μας, που για μας είναι ο καλύτερος πατέρας του κόσμου!!! Στήριγμα, πρότυπο, δύναμη ουσιαστική και καταλυτική στην ζωή μας! Ο μπαμπάς μας, ο Γιάννης μας, είναι ο άνθρωπος που κάνει την λέξη οικογένεια να ηχεί φρούριο ενάντια σε όλα τα δεινά του κόσμου!!
Χρόνια πολλά αγάπη μου για την γιορτή του πατέρα!

Σε αυτό το σημείο θα σας αφήσω, υποσχόμενη να επανέλθω επιτέλους με αναρτήσεις ενδιαφέρουσες, αλλά θα σας αποχαιρετήσω με ένα τραγούδι από την γιορτή του γιου μου, όταν τα παιδιά μας φώναξαν να χορέψουμε μαζί τους, υποδεχόμενοι με αυτόν τον τρόπο το καλοκαίρι:

 '' Γίνε μαζί μου παιδί και ό, τι σου λείπει, 
   εγώ θα τρέξω παντού για να το βρω, 
   είναι η καρδιά μου ανοιχτή και σου ανήκει,  
   αν θες να αλλάξουμε απόψε ζωή,  
   γίνε μαζί μου παιδί...''


Ας έχουμε λοιπόν ανοιχτές τις καρδιές, να μαθαίνουμε, να αγαπάμε, να ζούμε σαν παιδιά, αθώα και αγνά...
Καληνύχτα σας,
Βέρα.


       

5 χρόνια μαζί!!

Καλημέρα σε όλες και όλους!!!
Η σημερινή ανάρτηση είναι μια ανάρτηση χαρούμενη, μια ανάρτηση γιορτής!
Κλείνω με τον Γιάννη μου, 5 χρόνια έγγαμου βίου! Ούτε έχω καταλάβει πόσο γρήγορα περνάει ο καιρός! Μαζί έξι χρόνια, τα πέντε από αυτά παντρεμένοι και δυο αγόρια να μας συνοδεύουν σε κάθε μας βήμα, να μας κάνουν την ζωή ομορφότερη, ουσιώδη και πλήρη!
Γιάννη μου σε αγαπώ, σε ευχαριστώ που είσαι δίπλα μου σε καθετί μικρό και μεγάλο, στις χαρές και στα δύσκολα, και ιδιαίτερα σε ευχαριστώ γιατί είσαι τόσο καλός μπαμπάς για τα αγόρια μας...
Αφήνω να παίξει το τραγούδι του γάμου μας, συνεπαρμένη από χιλιάδες όμορφες αναμνήσεις, ελπίζω και σε άλλα σαράντα χρόνια μαζί, ως τα βαθιά γεράματα, να περπατάμε χέρι χέρι σαν τα δύο γεροντάκια που χαζεύαμε στην Ρώμη...

Δεν είναι απίστευτα ρομαντικό; Βόλτα στα σοκάκια της Ρώμης,χέρι-χέρι...