Γράμμα στον Αγιο Βασίλη!!!- Τα αλφάβητα των σκέψεων, Christmas Edition!!

''Άγιε μου Βασίλη,
Βλέπεις τα σκοτάδια μας;
Γέμισε η πλάση βούρκο και καταχνιά...
Δεν έχουμε σταγόνα ελπίδα,λίγο φως και μια γουλιά μαγεία...
Είμαστε μόνοι στο έλεος του τυφώνα..
Ζυγιάζουμε τα πρέπει με τα θέλω μας, μα η ζυγαριά βαραίνει σε αυτά που μας πονούνε.
Ήλιους έχουμε στην καρδιά μα πάντα τους αγνοούμε..
Θαρρείς δεν καίνε ποτέ όταν τους χρειαστούμε...
Ισως Αγιε Βασίλη μου, μια να είναι η απάντηση σε τούτο εδώ το τέλμα:
Και εσύ τη ξέρεις πολύ καλά, καλύτερα από εμένα, πως των παιδιών τα μάτια και η ψυχή είναι γιατρικό σπουδαίο και είναι η λύση, η ελπίδα και η σωτήρια προσμονή!
Λουσμένα με το φως, τα μαγικά τα ξέρουν, τα ξόμπλια, τις νεράιδες, τα Όνειρα  τα κουβαλούν στο αίμα τους και μέσα στο μυαλό τους..
Μοιράζονται τα γέλια τους, τα χάδια τους, σου λένε ιστορίες, που δύσκολο να μην σταθείς, να μην σκεφτείς, να μην νοιαστείς.
Νομίζω Αγιε Βασίλη μου, τα δώρα που ζητάνε δεν είναι μόνο γιατί απαιτούν, γιατί είναι παιδιά της ύλης, είναι γιατί σε αγαπούν και θέλουν να πιστέψουμε και εμείς ότι υπάρχεις... Είναι γιατί εκείνα χαράζουν σε κάθε δώρο την ύπαρξή σου και την αποδεικνύουν και σε εμάς τους αποκαμωμένους της σκοτούρας και της κατήφειας.
Ξάφνου, σαν έρχεσαι στα σπιτικά, οι οικογένειες χαίρονται, ξεχνιούνται, και μέσα σε αυτά τα σπίτια για λίγο, ζουν μόνο μικρά παιδιά, μόνο γέλια, χρώματα και αρώματα γεμίζουν τα δωμάτια, και εκεί μέσα υπάρχουν μόνο σπόροι αγάπης και ελπίδας, κυριαρχεί για λίγο μόνο η μαγική σου σκόνη που κάνει τον κόσμο να φαίνεται υπέροχος.
Οντως ο κόσμος είναι υπέροχος, εμείς οι μεγάλοι απλά το ξεχνούμε.. Αρκεί όμως να δούμε Αγιε μου Βασίλη πως νοιάζεται ένα παιδί, πως γελά, πως ντρέπεται, πως περπατά, για να καταλάβουμε, γιατί ο κόσμος είναι θαύμα, γιατί επέλεξες στα παιδιά να φέρνεις δώρα και όχι σε εμάς.
Πάψαμε να βλέπουμε τον κόσμο με τα μάτια των παιδιών και γι αυτό τον καταστρέφουμε με μικρότητες, συνομωσίες, πολέμους, όπλα..
Ριψοκινδυνεύουμε τα πάντα για αυτά που διδαχτήκαμε, αλλά δεν έχουμε διδαχτεί από κανέναν τη μία και μοναδική αλήθεια, που τη γνωρίζουν όλα τα παιδιά του κόσμου.. Οτι δε πρέπει να πασχίζουμε τόσο... Οτι πρέπει να ζούμε, να βλέπουμε τη μαγεία αυτού του σύμπαντος που είμαστε μέρος του.
Σε καταλαβαίνω λοιπόν που δε θες παρτίδες με τους μεγάλους, αφού τελικά εμείς είμαστε αυτοί που κάνουμε τα παιδιά μας με μια κουβέντα να πάψουν να πιστεύουν σε εσένα.. Είμαστε πολέμιοι σου...
Ταυτόχρονα όμως, δε ξέρεις πόσο πιστεύουμε σε σένα, δε ξέρεις τι κρύβει η πληγωμένη παιδική καρδιά μας! Είμαστε παιδιά, δεν μεγαλώσαμε ποτέ, είμαστε τα ήσυχα και τα άτακτα παιδιά στις λίστες σου, και ξέρεις κάτι; Κάθε χρόνο, κλέβουμε λίγο απ τη χαρά των παιδιών μας στο άνοιγμα των δώρων, στην έκπληξη του περιεχομένου, στην ικανοποίηση που μας θυμήθηκες και εφέτος, που νοιάστηκες και φέτος! Γιατί αν νοιάστηκες, υπάρχει ελπίδα, υπάρχει φως στα ανήλιαγα υπόγεια του μυαλού μας..
Υστερα από όλα αυτά, σε παρακαλώ μη μας ξεχάσεις και φέτος.. Σε έχουμε όλοι ανάγκη φέτος.. Θέλουμε τον ήχο του γνωστού γέλιου σου, θέλουμε τα βήματα σου δίπλα στο τζάκι, θέλουμε να τιμήσεις τα γλυκά και το γάλα που φτιάξαμε ειδικά για σένα.. Πιο πολύ από ποτέ Φαντάζει απαραίτητος ο ερχομός σου ο κρυφός, ο βραδινός, ο σχεδόν εξωπραγματικός...
Χαίρομαι που με άκουσες, χαίρομαι που νιώθεις, που ακούς τις φωνές των μυαλών μας, που σε εκλιπαρούν για λίγο παραμύθι...
Ψέματα χορτάσαμε, παραμύθια λαχταράμε...
Ωσπου να σε νιώσουμε, ώσπου να καταλάβουμε το πνεύμα σου να περιπλανιέται στον χώρο, να θυμάσαι με πόσο προσμονή σε περιμένουμε,μικροί και μεγάλοι... Πόσο ανάγκη έχουμε για τα φετινά δώρα σου: μια χούφτα αστερόσκονη, ένα μπαξέ αισιοδοξία, λίγο θάρρος, και κυρίως αγάπη.. Γιατί η αγάπη πρέπει να κινεί τον κόσμο, γιατί η αγάπη, γλυκιέ μου Γέροντα,είναι το ομορφότερο σου δώρο και η καλύτερη σου απάντηση σε όλα του ανθρώπου τα λάθη.

Με αγάπη,
Βέρα."

Εμπνεύστηκα και εγώ από όλες σας και παραδίδω το δικό μου γράμμα στον Άγιο Βασίλη!
Ελπίζω να μην το βρείτε απαισιόδοξο, νομίζω πως το μήνυμά του είναι καθαρά αισιόδοξο και ελπιδοφόρο!
Ευχαριστώ πολύ την Μαρίνα, την blogger της διπλανής πόρτας, των VERY SECRET THOUGHTS που μας έδωσε την ευκαιρία να εκφραστούμε μέσα από αυτό το " παιχνίδι"! Είναι εξαίρετη η ιδέα σου!

Βέρα.

Δυο ήλιοι και δυο βραβεία και ένα ημερολόγιο αντίστροφης μέτρησης!

Καλό μήνα, καλό χειμώνα και καλησπέρα σας!!
Μήνες πολλοί απουσίας με το διαδίκτυο να παίρνει φωτιά από αναρτήσεις δημιουργικές, από απόψεις του ναι και του όχι, από οργισμένες ή συγκαταβατικές γνώμες, απόψεις από σπαραχτικές ειδήσεις και φωτογραφίες μικρών αγγέλων να ακολουθούν άλλους πιο μεγάλους στον Παράδεισο... Και εγώ έλεγα, τι να γράψει κάποιος και με τι να ασχοληθεί... πόσο αμερόληπτος, αποστασιοποιημένος και ψύχραιμος να μείνει... Δεν έγραψα λοιπόν τίποτα...
Επιπλέον, στην προσωπική μου ζωή, ζω τα θαύματα! Μια τρίτη  παιδική ψυχή προστέθηκε στο σπιτικό μας.. ένα ζαχαρένιο αγγελάκι, μια ζωηρή πεταλούδα που μας πήρε και αυτή τα μυαλά.. Ακόμη, το μεγάλο αγόρι, πέρασε τη πόρτα του Δημοτικού! Τι μεγάλο πράγμα και αυτό, σιγά σιγά να κατακτά τη γνώση! Βέβαια, αντιλαμβάνεται κάποιος ότι επικρατεί πανδαιμόνιο με τρία παιδιά, πρέπει να προσαρμοστούμε... Ηρθαν και τα πρώτα κρυώματα και δε γλίτωσε η μικρή.. Γνωρίσαμε λοιπόν και από κοντά το Παίδων, με τις κατεστραμμένες εγκαταστάσεις, αλλά με τους καταπληκτικούς γιατρούς και νοσηλευτικό προσωπικό... Κλασικά, η χώρα μας, έχει παντού λουλούδια, ακόμη και αν το χώμα είναι ξηρό και άγονο... Αισίως φτάσαμε στη πρώτη μέρα του Δεκέμβρη με τα ΛΑΤΡΕΜΕΝΑ Χριστούγεννα  να βρίσκονται  προ των πυλών!!! Η ατμόσφαιρα  στο σπίτι μας είναι άκρως εορταστική και επιτέλους μπήκε λίγη χαρά παραπάνω, μια σταγόνα ελπίδα παραπάνω μια και ποτέ δε στερεύει και η παιδική διάθεση ρίζωσε και στις καρδιές και εμάς των μεγάλων. Έχω δει άπειρα υπέροχα πράγματα που φτιάχνετε και άλλα τόσα με έχουν ξεσηκώσει στο pinterest να φτιάξω το δικό μου χριστουγεννιάτικο παραμύθι στο χειμωνιάτικο σπίτι μας..
 Πρώτα όμως θα ήθελα να ευχαριστήσω την Αλέκα από το alekacraftaholic.blogspot.com για τους υπέροχους ήλιους σουβέρ που ήμουν τυχερή και τους κέρδισα και με συντροφεύουν κάθε πρωί και μου φτιάχνουν τη διάθεση!!

 Πρώτη φορά δέχομαι κάτι τόσο όμορφο απλόχερα από κάποιον που δε γνωρίζω προσωπικά και αυτό για εμένα έχει μεγάλη αξία και αν θέλετε και ανθρωπιά, διότι δείχνει ότι η προσφορά δεν είναι κάτι που ζητάει αντάλλαγμα, αλλά κάτι που θέλει μόνο να δώσει χαρά.. για τη χαρά! Σε ευχαριστώ Αλέκα και σου εύχομαι Καλές γιορτές!
Επιπλέον θα ήθελα να ευχαριστήσω τη Χριστίνα από το andromeda-mygalaxy.blogspot.com η οποία με τίμησε ανάμεσα σε ομολογουμένως  καταπληκτικές Ελληνίδες bloggers σε  μια υπέροχη και τελείως διαφορετική ως τώρα τελετή βράβευσης των διάφορων ιστολογίων.

 Σε ευχαριστώ Χριστίνα για τα δύο σου βραβειάκια, με χαροποίησαν ιδιαίτερα, και αν και υπερβολικά καθυστερημένα σπεύδω να σου απαντήσω... Για το βραβείο μανούλας, απαντώ με ένα μικρό κείμενο χρησιμοποιώντας τις λέξεις που έδωσε η Χριστίνα: '' Οικογένειά μου, το Α και το Ω μου, παιδιά μου, θαύματα, ζωές μου τρεις, ανάσες και ψυχές μου, ζωή προσωπική, παλιά και αλλοτινή, τη θέση της έχει πάρει μια ζωή κοινή και η χαρά, κρυμμένη στα απλά, στα καθημερινά, μες τα χαμόγελα και μες την αγκαλιά...''. Για το βραβείο δημιουργικότητας, απαντώ σε κάθε λέξη της Χριστίνας: χόμπι: ελεύθερος χρόνος αφιερωμένος σε μένα, αντικείμενα: δημιουργήματα άψυχα, αλλά με ψυχή που τους δίνεις εσύ, υλικά: επίσης απαραίτητα για να δημιουργηθούν τα αντικείμενα!, και χρώματα: συναισθήματα με αποχρώσεις..
Τέλος, σήμερα μπήκαμε στον Δεκέμβρη και η καημένη στις τόσες χριστουγεννιάτικες προετοιμασίες ξέχασα να φτιάξω ημερολόγιο αντίστροφης μέτρησης!!! Τελευταία στιγμή λοιπόν χθες, με μανταλάκια, μαρκαδοράκι, γκοφρέ χαρτί, μια κορδέλα, ένα ξύλινο στεφανάκι και χέρι.. παιδικό (εδώ που τα λέμε ο μεγάλος μου γιος θα τα πήγαινε πολυυυύ καλύτερα!) το ετοίμασα σε απόσταση αναπνοής από την καινούρια ημέρα, αρκετά πρόχειρο αλλά τουλάχιστον φτιαγμένο με αγάπη!

Δυo ζαχαρωτά για τους γιους μου ως τις είκοσι του Δεκέμβρη και πέντε κάρτες με δραστηριότητες και "εντολές για τα μέλη της οικογένειας"! Ήδη έφαγαν το πρώτο γλυκάκι του μήνα..
Σας εύχομαι από καρδιάς να έχετε υπέροχες γιορτινές στιγμές όλο τον μήνα, με χαρά, και όχι άλλες κακές ειδήσεις σε όλο τον κόσμο και στην μικρή μα τόσο όμορφη χώρα μας.

Liebster awards... κάλλιο αργά, παρά ποτέ..! και... ένα μυστικό!

 Χαίρετε και Χριστός Ανέστη!!! Μπαίνω κατευθείαν στο θέμα μου! 

Τον λόγο της πολύμηνης απουσίας μου, εκτός μιας έκτακτης για μένα ανάρτησης, την οποία μακάρι να μην χρειαζόταν ποτέ να γράψω.. Λοιπόν..  Στην οικογένειά μας, θα προστεθεί σε τρεις μήνες και κάτι ένα νέο μέλος!! Μια μπεμπούλα, η μικρή μου πεταλουδίτσα! Γι΄αυτόν τον λόγο, μιας και ξέρετε πως μπορούν οι εγκυμοσύνες να μας απασχολήσουν, με τα συμπτώματά τους, τις ζαλάδες τους, τα ψυχολογικά σκαμπανεβάσματα τους κλπ.., επίσης και με το γεγονός ότι είναι το τρίτο μου παιδάκι και προηγούνται άλλα δύο που θέλουν την αγάπη και την στοργή μου, χάθηκα και ξαναχάθηκα! Και ο λόγος για τον οποίο δεν έκανα σχετική ανάρτηση για τα Liebster Awards που έλαβα, είναι αυτός! Οπότε, αν και τα έλαβα τέλος Ιανουαρίου με αρχές Φεβρουαρίου, αναρτώ αρκετααά καθυστερημένα.. Μη με πείτε αναξιόπιστη σας παρακαλώ! 
Ευχαριστώ την Ζωή από το http://mamamiapetounia.blogspot.gr/   , την Βάσω από το http://i-messy.blogspot.gr/ , και την Θάλεια και την Γεωργία από το http://thtzellou.blogspot.gr/. 
Είναι τιμή μου, που μού το προσφέρατε και σας ευχαριστώ γι΄αυτό. 

Το "Liebster Award" είναι ένα βραβείο που χρησιμεύει για να εξαπλωθούν αλυσιδωτά και να γίνουν γνωστά blogs με λιγότερους από 200-300 followers. Είναι ένα σημαντικό εργαλείο για να γίνουν ακόμα περισσότερα blogs ευρύτερα γνωστά στο διαδίκτυο!

Οι κανόνες του βραβείου είναι οι εξής: 
1) Ευχαριστείτε τον blogger που σας έχει προτείνει και θα αναρτάτε τη διεύθυνση του blog του. Συμπεριλάβετε στην ανάρτησή σας το εικονίδιο του Liebster award είτε με αντιγραφή και επικόλληση, είτε χρησιμοποιώντας το σαν widget ή gadget. 2) Απαντήστε σε 10 ερωτήσεις που θα σας θέσει ο blogger o οποίος σας απένειμε το βραβείο. 3) Προτείνετε άλλα 10 blogs με λιγότερους από 200-300 followers και συντάξτε μία λίστα ερωτήσεων για τα blog αυτά που οι κάτοχοι τους θα πρέπει να απαντήσουν. 4) Αναρτήστε την υποψηφιότητα για το βραβείο σε κάθε ένα από τα 10 blogs που έχετε επιλέξει και παρέχετε ένα link του post σας ώστε να ενημερωθούν οι κάτοχοι σχετικά το βραβείο Liebster σε περίπτωση που δεν το γνωρίζουν. 
Ορίστε και οι δικές μου απαντήσεις στις 10 ερωτήσεις του παιχνιδιού! 
 
1) Γιατί ξεκινήσατε το blog; 
  Από κάποια εσωτερική ανάγκη για επικοινωνία υποθέτω.. Σαν νέα μητέρα, ήθελα να βρω άλλες μητέρες και γυναίκες με ίδια ενδιαφέροντα ή σκέψεις.. Και μιας και το να μεγαλώνεις παιδιά, δεν είναι κάτι που μαθαίνεις απλά διαβάζοντας ένα βιβλίο, το blogging είναι ένας τρόπος να παίρνω όλο και κάτι για την καλύτερη ανατροφή των παιδιών μου αλλά και ιδέες για την αξιοποίηση του προσωπικού και οικογενειακού χρόνου μας.
 
2) Πείτε μας λίγο τι σας ενθουσιάζει;
Αααα... χιλιάδες μικροπράγματα.. Στη φύση, στους ανθρώπους.. Πιο πολύ απ΄ όλα με ενθουσιάζει το να παρατηρώ..
Και όταν χαμογελώ ή σκέφτομαι μόνη κάτι, σημαίνει ότι πραγματικά με έχει ενθουσιάσει.

3) Γιατί πιστεύετε ότι τα σχόλια και η επικοινωνία βοηθούν τους bloggers και με ποιο τρόπο; 
Σε μια υγιή επικοινωνία νομίζω ότι τα σχόλια μεταξύ των bloggers προωθούν την ευγενική αλληλομετάδοση γνώσεων και απόψεων, εν είναι λίγες οι φορές όμως που ο σεβασμός λείπει και τη θέση του παίρνουν μικρότητες.. 

4) Για ποια πράγματα μιλάτε στο blog σας; 
Για διάφορα, όπως διακόσμηση, προσωπικά στιγμιότυπα και απόψεις, μουσική, χειροτεχνίες.. δεν έχει βρει πάντως την απόλυτη ταυτότητά του ακόμα το blog μου.. Θέλω να πιστέυω βεβαίως ότι μπορεί να ενδιαφέρει τις μητέρες αλλά και τις γυναίκες κάθε ηλικίας..

5) Έχετε δημιουργήσει μια φιλική σχέση με άλλους bloggers; Έχετε γνωριστεί ποτέ προσωπικά; 
Καθότι πολύ νέα στο χώρο του blogging, και επιπλέον λόγω συχνών απουσιών από την.. blogογειτονιά, δεν νομίζω πως έχω δημιουργήσει ακόμα πολύ φιλικές σχέσεις με τα υπόλοιπα blogs, έτσι όπως εννοώ εγώ την λέξη φιλία στο νου μου. Ωστόσο, εκτιμώ βαθειά κάθε blog που παρακολουθώ, προσπαθώ να σχολιάζω όσο ο χρόνος μου μού το επιτρέπει τις αναρτήσεις των κοριτσιών που διαβάζω και ακόμα θεωρώ ότι χαίρω συμπάθειας και εγώ από κάποιες bloggers, πράγμα που με κάνει να πιστεύω πως στο μέλλον μπορεί να υπάρξουν φιλικές σχέσεις μεταξύ μας και μακάρι και από κοντά, γιατί, δυστυχώς δεν έχω γνωρίσει καμία προσωπικά..

6) Πώς φαντάζεστε το blog σας σε δύο χρόνια; Τι θα θέλατε να δείτε να μεγαλώνει / να αλλάζει και με ποιο τρόπο; Είναι μία ερώτηση που δεν νομίζω ότι μπορώ να απαντήσω! Όταν οι άνθρωποι κάνουμε σχέδια, ο Θεός γελάει! Μακάρι να είμαι ακόμα παρούσα, όποιο δρόμο και αν ακόλουθήσει το Fairy Wo-Mom!!!...
 
7) Τι είναι αυτό που κάνετε καλύτερα; 
Το να προσπαθώ για όλα στη ζωή μου, το να είμαι εκεί για τους ανθρώπους μου και το σπιτικό μου..

8) Πόσο χρόνο αφιερώνετε στο blog σας;

Πραγματικά ελάχιστο. Δυστυχώς.. Να κάτι που πρέπει να αποκτήσει πρόγραμμα!



9) Πώς γεννιούνται τα post σας; 

Αυθόρμητα.


 10) Ευχές για τον αναγνώστη.
Εύχομαι αν όχι την εκπλήρωση των προσωπικών ονείρων του καθενός, τουλάχιστον την χαρά της προσπάθειας για αυτά που ο καθένας σας θέλει να επιτύχει. Αυτά και.. καλό καλοκαίρι, με την συμβολική και την κυριολεκτική σημασία της ευχής!
 

Τα blogs στα οποία απονέμω με τη σειρά μου το βραβείο είναι:
 
1Romantique Jardin
2.Make it pretty
3.Είναι Ιδέα!!!
4.to paiziko
5.my little cosy world
6.Kυριακή στο σπίτι
7.Αndromeda my galaxy
8.Art Decoration & Crafting
9.Decor Asylum
10.My home...My memories


 Και άλλα τόσα, όσα παρακολουθώ αξίζουν το βραβείο.. Επίσης, τα περισσότερα δεν έχουν την ανάγκη μου, για να γίνουν γνωστά, εφόσον ήδη είναι αξιόλογα και έχουν φανατικούς αναγνώστες! 

Βέρα.
 

Σπίτια με ξύλο και πέτρα.

Καλησπέρα!
Το blogοσπιτάκι μου έβαλε τα χειμερινά του! Πλέον ο καιρός άρχισε να αλλάζει, οι θερμοκρασίες να χαμηλώνουν, οι σόμπες και τα τζάκια να ανάβουν αναδύοντας αυτήν την γνώριμη μυρωδιά καπνού στην γειτονιά!
Έτσι λοιπόν, το μυαλό μου ταξιδεύει σε τόπους ομιχλώδεις, σε στενοσόκακα από πέτρα, σε καπνισμένες καμινάδες, σε μυρωδιές από ελληνικό καφέ στην χόβολη, κάστανα που ψήνονται, και σε ανάσες που ζεσταίνουν τα παγωμένα από το κρύο χέρια και που ζεσταίνονται μόλις κρατούν ένα ζεστό φλιτζάνι τσάι...
Τέτοια εποχή, νοσταλγώ μια ζωή που δεν την έχω ζήσει, πέρα από κάποιες ολιγοήμερες ονειρεμένες διακοπές!..
Μια ζωή σε ένα γραφικό ορεινό χωριουδάκι, με χειροποίητα γλυκά, με ζεστά φαγητά, με βραδιές μπροστά στο τζάκι παίζοντας με τα παιδιά επιτραπέζια, πίνοντας λίγο κρασάκι - να πάνε τα φαρμάκια κάτω!- να νιώθεις τη ζέστη σε όλο το κορμί σου, την πέτρα και το ξύλο να σού συνθέτουν ένα σκηνικό θαλπωρής, να γεμίζουν το μυαλό σου γαλήνη έτσι που αρμονικά δένονται μεταξύ τους και σε περιβάλλουν..
Λατρεύω τα σπίτια από πέτρα και ξύλο, λατρεύω τις φυσικές διακοσμήσεις που τις θεωρώ και σικάτες και πολυτελείς και εναρμονισμένες με την ανθρώπινη φύση!
Και τέλος, μου αρέσει πολύ το πάντρεμα της παραδοσιακής αρχιτεκτονικής με στοιχεία σύγχρονης διακόσμησης αλλά και με το γεγονός ότι αυτά τα σπίτια προφέρουν απλόχερα όλες τις σύγχρονες ανέσεις προσθέτοντας και κάποια δόση πολυτέλειας..
                                 
                                 
                                                                       
                                                                                                                                      πηγή

                           

                                    

                                     πηγή

                                                                                             
                                    


           
                                                                  πηγή


                                       

                                                            

Και... μείνετε συντονισμένοι γιατί..


                                
                     https://www.facebook.com/pages/One-team-four-Seasons/329531953837995
                     https://plus.google.com/116407501833243050932/posts


11 blogs- 1 ομάδα... συνθέτουν την πιο μοναδική περιπέτεια των Χριστουγέννων!

Η εμπειρία μου με τη γυροειδή αλωπεκία .

Καλώς σας βρίσκω όλες και όλους πάλι!

Σας εύχομαι καλό φθινόπωρο!!

Λοιπόν... δεν είμαι σίγουρη γιατί έχω την επιθυμία να γράψω για κάτι τέτοιο όπως είναι η γυροειδής αλωπεκία, απλά πιστεύω ότι ίσως εκεί έξω υπάρχουν πολλές γυναίκες που αντιμετώπισαν αυτό το πρόβλημα και μπορώ να ακούσω τις δικές τους ιστορίες, αλλά ταυτόχρονα γιατί θέλω να σας πω τη δική μου εμπειρία- η οποία δυστυχώς ακόμα μου δίνει και άλλα στοιχεία να ενσωματώσω- για να μην αισθάνεστε κάποιες από εσάς μόνες ή αβοήθητες λόγω της κακής ψυχολογικής κατάστασης...

Για να μάθετε επιστημονικά τι ακριβώς είναι η αλωπεκία ρίξτε μια ματιά εδώ. 

Για να καταλάβετε όμως πραγματικά πως νιώθει μια γυναίκα χάνοντας τα μαλλιά της εντελώς ξαφνικά και σε πολύ σύντομο χρόνο ακούστε εμένα...

Έπειτα από μια στενοχώρια που πέρασα με την υγεία μου, ευτυχώς περαστική, ο άνδρας μου παρατήρησε μια μικρή πλάκα στο κέντρο της χωρίστρας του μαλλιού μου χωρίς καθόλου τρίχες..

-Δεν είναι τίποτα , του είπα και δεν έδωσα περαιτέρω σημασία.. Σε τρεις μέρες είχα πέντε τέτοιες πλάκες.. και τότε έδωσα σημασία..

Πήγα σε δερματολόγο, η οποία ανέφερε πως το άγχος και η στενοχώρια φέρνει αυτό το αυτοάνοσο νόσημα, πως ονομάζεται γυροειδής αλωπεκία και πως είτε κάνεις θεραπεία είτε όχι θα κάνει το κύκλο της και τα μαλλιά θα ξαναβγούν. Μου είπε να χαρώ το καλοκαίρι με τα παιδιά μου ( αυτό το καλοκαίρι που το περίμενα τόσο πολύ, πιο πολύ και απ' τα παιδιά μου!) και τον άντρα μου, να μη δίνω σημασία σε τίποτα, ούτε θέμα επαγγελματικό, ούτε χρηματικό, ούτε τίποτα.. Μου πήρε 50 ευρώ γι΄αυτές τις ψυχολογικές συμβουλές και εγώ προσπαθούσα να καθησυχάσω τον εαυτό μου λέγοντάς του ότι '' για να το λέει η γιατρός κάτι ξέρει!''.. 

Ταυτόχρονα, είχα ξεκινήσει ένα επιμορφωτικό σεμινάριο πολλών ωρών κάθε μέρα που δε μου επέτρεπε να κάνω τίποτα που θεωρούσα εγώ διασκεδαστικό και ουσιαστικό είτε μόνη μου είτε με την οικογένειά μου και σε δέκα μέρες από την επίσκεψή μου στην δερματολόγο είχα είκοσι πλάκες..

Δεύτερη επίσκεψη σε άλλη δερματολόγο.. Λοσιόν, σπρέι, βιταμίνες, σαμπουάν... Θεραπεία για όσο τραβήξει... '' Πρέπει να έχεις υπομονή με το θέμα αλωπεκία. Υπάρχουν πολλές μορφές, είναι έντονο το πρόβλημά σου γιατί είναι σε πολύ ενεργό στάδιο και σε πρώτη φάση πρέπει να προετοιμάσεις τον εαυτό σου πως ό, τι είναι να πέσει, δεν μπορείς να το αποτρέψεις..''. Μού έδωσε φάρμακα κορτιζονούχα, μού έγραψε ποικίλες εξετάσεις να κάνω,  μού ανέφερε ότι εκτός από λίγες περιπτώσεις τις περισσότερες φορές τα μαλλιά των ασθενών επανέρχονται και πολύ πιο γερά και περισσότερα, πήρα την χαρά πως θα είναι αίσιο το τέλος και ξεκίνησα την θεραπεία...

Τα μαλλιά χάνονταν συνέχεια, εγώ πρηζόμουν από τις κορτιζόνες, από τα νεύρα, γινόμουν χάλια από την στενοχώρια, έκανα χάλια τον άντρα μου και τους δικούς μου από την στενοχώρια, αλλά συνέχιζα την θεραπεία... Τον μισό Ιούνιο, όλο τον Ιούλιο και τον Αύγουστο..

Και κάθε μέρα δεν μπορούσα να κοιτάζω τον εαυτό μου στον καθρέφτη.. Βλέπετε.. δε το πίστευα πως από τη μια στιγμή στην άλλη είχε γίνει αυτό.. Δεν καταλάβαινα γιατί ο ίδιος μου ο οργανισμός μου το έκανε αυτό... Έλεγα, '' θα το καταλάβαινα αν η απώλεια μαλλιών ήταν συνέπεια μιας άλλης αρρώστιας πραγματικά σοβαρής!'', αλλά ξέρετε κάτι; 

Και η γυροειδής αλωπεκία είναι σοβαρή. Σοβαρή γιατί καταλαβαίνεις πως ο οργανισμός σου, σού χτυπάει ένα καμπανάκι για να τον προσέξεις, σού λέει '' δε με προσέχεις, ζητάς πολλά από μένα, δε με αφήνεις να χαλαρώσω, δεν μπορούν να γίνουν όλα τέλεια, χαλάρωσε λίγο και ζήσε τη ζωή σου όπως της αξίζει..'', σοβαρή γιατί η οποιαδήποτε αυτοπεποίθηση που είχες ως γυναίκα και ειδικά με μαλλιά ως τη μέση, πάει περίπατο, σοβαρή γιατί η καθημερινότητα γίνεται τόσο δύσκολη! Πως να φτιάξεις τα μαλλιά σου για να φαίνεται όσο το δυνατόν λιγότερο το πρόβλημά σου, να έχεις μια φυσιολογική κοινωνική ζωή και άλλα τόσα.. Και γενικά, σοβαρή γιατί είναι σχεδόν αδύνατο να δεχθείς την τωρινή σου εικόνα... Το καλοκαίρι πέρασε λοιπόν χωρίς έντονη χαρά, πήγα για μπάνιο ναι, φορούσα συνεχώς και σε όλες τις γιορτές συναθροίσεις και λοιπά μπαντάνες, μαντήλια και τουρμπάνια, προσπαθούσα να κρύβω το πρόβλημά μου, συνέχιζα και την θεραπεία μου, όμως είχα φτάσει να έχω πλάκες παντού στο μαλλί μου! Ολική γυροειδής αλωπεκία..

Έφτασα λοιπόν σε ένα σημείο που ήθελα ένα διάλειμμα.. από τον εαυτό μου και τη μιζέρια του. 

Πήγα με τον Γιάννη για ένα διήμερο στο Αγκίστρι, μόνοι μας, το καλύτερο διήμερο της ζωής μου, ένιωσα τόσο ήρεμη, τόσο γαλήνια, κολυμπούσα και ένιωθα ένα με τη θάλασσα και κατάλαβα ότι λόγω του προβλήματος μου, άφησα ένα ολόκληρο καλοκαίρι να περάσει και δυστυχώς ο Σεπτέμβρης μού χτυπούσε την πόρτα!

Επιστρέφοντας στην Αθήνα, κατάλαβα ότι δε πρέπει να αγχώνομαι, ούτε να στενοχωριέμαι για.. τρίχες! Υπάρχουν πολλά περισσότερα από την εξωτερική εικόνα και την ματαιοδοξία μου!

Και τα κατάφερα για λίγες μέρες τόσο καλά που σταμάτησα και την θεραπεία μου! Λίγο πριν τον αγιασμό του γιου μου όμως, και πριν ξεκινήσω πάλι τον δεύτερο κύκλο του σεμιναρίου, να πάλι άγχος, να πάλι οι σκέψεις του πώς θα κάνω δημόσιες εμφανίσεις! 

Σε μία μέρα μου έπεσε μια τεράστια τούφα μαλλιών από την στενοχώρια και το άγχος!

Η επόμενη μέρα με βρήκε με έναν πανικό, να δανείζομαι περούκα από αγαπημένο πρόσωπο που την χρειάστηκε δυστυχώς για κάτι πολύ πολύ σοβαρότερο, γιατί εκείνη την ημέρα αδυνατούσα να κοιτάξω τον εαυτό μου στον καθρέφτη.. Ταυτόχρονα κούρεψα πολύ κοντά τα μακριά μαλλιά μου.. Έπεσα τόσο πολύ ψυχολογικά που δεν περιγράφεται με λόγια...

Όμως... Μετά από λίγες μέρες.. μικρές τούφες από χνούδι στην ουσία, λευκά και ξανθιά τριχάκια κάνουν εδώ και εκεί την εμφάνισή τους και μου δίνουν την ελπίδα, ότι τα μαλλιά μου και ταυτόχρονα και η διάθεσή μου θα επανέλθουν! 

Πρέπει να ακολουθήσω την θεραπεία μου, να έχω υπομονή και επιμονή και να περιμένω την παλιά μου εξωτερική εικόνα να επιστρέψει. Και πάνω απ'όλα να αποβάλω την μάστιγα της εποχής, το στρες και το άγχος.

 Γνωρίζω πως πολλές από εσάς που θα το διαβάσετε ίσως να μην το βρείτε σοβαρό, γιατί σαφέστατα υπάρχουν νόσοι που απειλούν την ίδια τη ζωή και πιστέψτε με το ξέρω ότι δεν είναι.. 

Νιώθω όμως σαν να με τιμωρεί ο ίδιος ο εαυτός μου επειδή δεν μπορώ να ελέγξω το άγχος που με διακατέχει.

Και γράφω αυτή την ανάρτηση, για κάποιες από εσάς που περνάτε κάτι παρόμοιο... 

Ξέρω πως για όλους και όλες μας, αυτή η εποχή που περνούμε είναι από τις δυσκολότερες σε όλα τα επίπεδα της ζωής... Ειδικά αν είμαστε νέοι, άπραγοι στα νέα δεδομένα και ταυτόχρονα υπεύθυνοι για να μεγαλώσουμε τις νέες ζωές του σπιτικού μας.. 

Ξέρω πως πρωτίστως η οικογένεια, η αγάπη, τα παιδιά μας και δευτερευόντως οι συγγενείς, οι φίλοι, τα ενδιαφέροντά μας και τα χόμπι μας, το blogging και τα μέσα δικτύωσης είναι το αποκούμπι, η σωτηρία αλλά και οι άμυνές μας για να μην φτάσουμε στον παραλογισμό εξαιτίας της περιόδου που διανύουμε..

Αυτά είναι που πρέπει να κρατήσουμε, να τα φυλάξουμε σαν μικρό θησαυρό και αυτά είναι που αξίζουν πάνω απ'όλα στη ζωή! Είναι η ίδια η ζωή..

Σκεπτόμενη λοιπόν καθημερινά τις πραγματικές μου αξίες, προτρέπω όσες πάσχουν από αλωπεκία ή οποιοδήποτε άλλο αυτοάνοσο νόσημα να σκεφτούν, την μοναδικότητά τους, την γαλήνη της ψυχής τους, την ανθρώπινη αξία τους που δεν έχει καμία απολύτως σχέση με την εξωτερική εικόνα τους, καθώς και τις προτρέπω να διδαχθούν από αυτό, ότι πρέπει τη ρημάδα την καρδούλα μας να την αγαπάμε, να την προσέχουμε, γιατί αν οι ίδιες δεν αγαπήσουμε τον εαυτό μας, πώς έχουμε απαίτηση να μας αγαπήσουν όλοι οι άλλοι; 

Θα τα ξαναπούμε,

Βέρα.

Happy Birthday... to me..and to you.. and to everyone who celebrates today!!!

Χαίρετε σε όλες και όλους!! Χάθηκα... Πολύ! Οι λόγοι ήταν λόγοι υγείας, (που ευτυχώς δεν ήταν σοβαροί αν και με ταλαιπώρησαν και με ταλαιπωρούν λίγο ακόμα!), και ένα σεμινάριο επιμόρφωσης που παρακολουθώ εντατικά και καθημερινά!
Όμως, σας παρακολουθώ και βλέπω όλα τα όμορφα που φτιάχνετε και τις ιδιαίτερες στιγμές που περνάτε!
Σήμερα έχω γενέθλια λοιπόν! Κλείνω αισίως τα τριάντα.. Πότε ήταν που πέρναγα αεράτη και ξέγνοιαστη την πόρτα του λυκείου την τελευταία μέρα των πανελληνίων, και πότε βρέθηκα σύζυγος και μαμά δύο ζουζουνιών ούτε που το έχω καταλάβει! Αυτό που δεν έχει αλλάξει όμως καθόλου, είναι η ίδια δίψα για μοναδικές στιγμές απόλαυσης, η αναζήτηση της ευτυχίας και της πληρότητα;, το παιδί μέσα μου, τα γέλια, οι χαρές και η λαχτάρα για το ταξίδι της ζωής!
Σας κερνώ λοιπόν γλυκάκι και για το βραδάκι και ένα κοκτέιλ, και εύχομαι σε όσες και όσους έχουν τα γενέθλιά τους σήμερα να τα εκατοστήσουν! Ιδιαίτερες ευχές στην Δήμητρα από το Decor Asylum! Να σαι καλά Δήμητρα, ευτυχισμένη, υγιής και πάντα επινοητική! 


A! Και μην ξεχάσω να σας πω! Ήταν αναπάντεχο (τουλάχιστον εγώ δεν το ήξερα), πως επειδή έχω γενέθλια σήμερα, η google στην αρχική σελίδα, έχει τούρτες με κεράκια και λέει ''Χρόνια πολλά Βέρα'' πριν μπω στην σελίδα μου! Λεπτομέρειες, που δίνουν μια μικρή νότα χαράς..
Τη μεγάλη χαρά θα την πάρω το βράδυ που θα σβήσω τα κεράκια με όλα τα αντράκια μου!
Καλή συνέχεια!


Βέρα.
                                   

( οι φωτογραφίες είναι από τη google)

Το κρύωμα, το τέλος των σχολείων και η... γιορτή του πατέρα!!

Αχ! Μόνο με αυτό το επιφώνημα μπορώ να ξεκινήσω αυτήν την ανάρτηση!

Έχω τόσες εβδομάδες να γράψω κάτι, όχι γιατί στέρεψα από ιδέες ή σκέψεις, όχι γιατί δεν με περιμένουν τόσα να κάνω ή να μεταλλάξω στο σπιτικό μου, όχι γιατί δεν υπάρχει όρεξη - και πάρα πολύ μάλιστα!- να ζήσω κάθε στιγμή του φετινού καλοκαιριού, αλλά γιατί είμαι πολύ πολύ κρυωμένη να το πω, άρρωστη, ένα χάλι;!
Νόμιζα πως περνούσα μια εποχιακή αλλεργία με έντονο βήχα, τελικά αποδείχτηκε πως έχω οξεία βρογχιολίτιδα, ύπουλη λοίμωξη αν θέλετε την γνώμη μου! Σαν να μην έφτανε αυτό, κόλλησα τα αντράκια μου ένα πολύ γερό κρύωμα και είμαστε και οι τρεις, βδομάδες τώρα πολύ χαριτωμένοι με τα χαρτομάντηλα γύρω μας και τα ζεστά μας αφεψήματα και τον βήχα μας.

Μέσα σε όλο αυτό τον χαμό όμως, να, που έφτασε η ώρα τα σχολεία να κλείσουν για τις καλοκαιρινές διακοπές! Το Στελάκι μου τελείωσε φέτος το προνήπιο, και, αν και άρρωστο, τα έβγαλε πέρα στην καλοκαιρινή γιορτή του νηπιαγωγείου! Ήταν ηλιαχτίδα ο ήλιος μου!
Την επόμενη μέρα, πήραμε από την δασκάλα του το portfolio του με όλες τις εργασίες και το αναμνηστικό του, αλλά και ένα τόσο μα τόσο συγκινητικό βίντεο που ετοίμασε η δασκάλα του σαν αναμνηστικό λεύκωμα με φωτογραφίες για όλη την σχολική χρονιά! Πόσα πράγματα έμαθε το πιτσιρικάκι μου! Πόσο μεγάλωσε μέσα σε αυτούς τους μήνες!
Εύχομαι σε όλους τους γονείς, τους δασκάλους και τις δασκάλες, αλλά κυρίως στα παιδάκια μας ένα μεγάλο, φωτεινό καλοκαίρι (που λέει και ο Φάμελλος), πλημμυρισμένο από ξεγνοιασιά, καλοκαιρινά μπάνια και βόλτες, ξεκούραση, παιχνίδια, χαλάρωση και πολύτιμες στιγμές!!! Πιστεύω, σε λίγες μέρες, να αρχίσουμε και εμείς σαν οικογένεια να το χαιρόμαστε, γιατί μάλλον βιαστήκαμε να το υποδεχτούμε, ενώ ο άστατος καιρός δεν είχε πει την τελευταία λέξη του!


Όσον αφορά στην αυριανή μέρα, θα ήθελα να πω ένα ζεστό Χρόνια Πολλά σε όλους τους μπαμπάδες του κόσμου, που αγαπούν, προστατεύουν και ζουν κάθε στιγμή για να δίνουν τον εαυτό τους στις οικογένειές τους!
Πάνω από όλα όμως θέλω να ευχαριστήσω τον δικό μας μπαμπά, τον καθημερινό σούπερ ήρωά μας, που για μας είναι ο καλύτερος πατέρας του κόσμου!!! Στήριγμα, πρότυπο, δύναμη ουσιαστική και καταλυτική στην ζωή μας! Ο μπαμπάς μας, ο Γιάννης μας, είναι ο άνθρωπος που κάνει την λέξη οικογένεια να ηχεί φρούριο ενάντια σε όλα τα δεινά του κόσμου!!
Χρόνια πολλά αγάπη μου για την γιορτή του πατέρα!

Σε αυτό το σημείο θα σας αφήσω, υποσχόμενη να επανέλθω επιτέλους με αναρτήσεις ενδιαφέρουσες, αλλά θα σας αποχαιρετήσω με ένα τραγούδι από την γιορτή του γιου μου, όταν τα παιδιά μας φώναξαν να χορέψουμε μαζί τους, υποδεχόμενοι με αυτόν τον τρόπο το καλοκαίρι:

 '' Γίνε μαζί μου παιδί και ό, τι σου λείπει, 
   εγώ θα τρέξω παντού για να το βρω, 
   είναι η καρδιά μου ανοιχτή και σου ανήκει,  
   αν θες να αλλάξουμε απόψε ζωή,  
   γίνε μαζί μου παιδί...''


Ας έχουμε λοιπόν ανοιχτές τις καρδιές, να μαθαίνουμε, να αγαπάμε, να ζούμε σαν παιδιά, αθώα και αγνά...
Καληνύχτα σας,
Βέρα.


       

5 χρόνια μαζί!!

Καλημέρα σε όλες και όλους!!!
Η σημερινή ανάρτηση είναι μια ανάρτηση χαρούμενη, μια ανάρτηση γιορτής!
Κλείνω με τον Γιάννη μου, 5 χρόνια έγγαμου βίου! Ούτε έχω καταλάβει πόσο γρήγορα περνάει ο καιρός! Μαζί έξι χρόνια, τα πέντε από αυτά παντρεμένοι και δυο αγόρια να μας συνοδεύουν σε κάθε μας βήμα, να μας κάνουν την ζωή ομορφότερη, ουσιώδη και πλήρη!
Γιάννη μου σε αγαπώ, σε ευχαριστώ που είσαι δίπλα μου σε καθετί μικρό και μεγάλο, στις χαρές και στα δύσκολα, και ιδιαίτερα σε ευχαριστώ γιατί είσαι τόσο καλός μπαμπάς για τα αγόρια μας...
Αφήνω να παίξει το τραγούδι του γάμου μας, συνεπαρμένη από χιλιάδες όμορφες αναμνήσεις, ελπίζω και σε άλλα σαράντα χρόνια μαζί, ως τα βαθιά γεράματα, να περπατάμε χέρι χέρι σαν τα δύο γεροντάκια που χαζεύαμε στην Ρώμη...

Δεν είναι απίστευτα ρομαντικό; Βόλτα στα σοκάκια της Ρώμης,χέρι-χέρι...